نمی دانم این تن چه اصراری به زنده ماندن دارد. تکه تکه شده است وخون از همه جای آن جاری است اما باز هم جان دارد.دیگر از آن سگ ها خبری نیست. نمی دانم از کی..چون یادم نمی آید کی از هوش رفتم و کی دوباره به هوش آمدم. روی تخت فلزی که صدای قیژ قیژ میدهد درازم کرده اند و من هر لحظه منتظر مرگ هستم. چشمانم به درستی باز نمی شوند. یعنی نمیتوانند باز شوند و من چیزی را نمی بینم. اما گوش هایم کار میکنند و صداها را واضح می شنوم. صدای مردی را که بالای سرم و شاید دورتر ایستاده و به آن دیگری می گوید: -اگه زنده می خوایش باید بره بیمارستان وآنکس که دستور این پذیرایی مفرح را داده بود م

زمان زیادی از آن روز که چشمانم را باز کردم و دوباره از شدت درد بیهوش شدم می گذرد و تنها چیزی هم که از همه گذشته ام به یادم مانده است همان درد است. هر چقدر فکر می کنم نمی توانم حتی به خاطر بیاورم آن همه درد برای چه بود. حتی به یاد نمی آورم که کجا بودم وچه بلایی سرم آمده بود. حتی زمانی که بهوش آمدم چیزی ندیدم فقط یک لحظه کوتاه هوا را حس کردم و بعد درد نفسم را برید دوباره مرا در خاموشی فرو برد و حالا که مدت هاست بهوش امده ام چیزی به یاد نیاورده ام. مدت ها زمان زیادی است و حدود دو ماه است که من در میان دستگاهها و سیم ها و پرستاران و پزشکان احاطه شده ام. همه هستند جز

اوضاع بهتر نمی شود که بدتر می شود. اوضاع روحی ام را می گویم. ساعت های ملاقات بدترین ساعات زندگی من شده اند. زمانی که همه هم اتاقی هایم همراهانشان می آیند واز احوال بیمارشان خبر می گیرند سربسرش می گذارند و او را می خنداند یا خاطره و جکی میگویند تا بعد از رفتنشان بیمار باز هم با یادآوریشان بخندد و بعد که خنده اشان گل میکند به من نگاه میکنند که مثلا ما تو را هم میبینیم و من هم به اجبار نیمچه لبخند مضحکی به آنچه که می گویند و نمی فهمم می زنم .بعد ازدو روز آن بیمار و همراهانش عوض می شوند وبعد بیمارجدیدی میاید و هر بار که ساعات های ملاقات تخت من را خلوت تر از هر ت

از خوابیدن متنفرم. آن هم روی تخت و برای مدت زمانی طولانی. از عصاهایم متنفرم هر چند دکتر گفته بود برای مدتی با آن ها دوست باشم و از خودم جدایشان نکنم. از پروین متنفرم که هراز گاهی وارد اتاق می شود و از من می پرسد به چیزی نیاز ندارم یا اینکه به سرویس بهداشتی می خواهم بروم یا نه. از محمد متنفرم که معمولا نزدیکیهای غروب به مادرش سر می زند و من می دانم که بهانه اش او نیست و من هستم. چون جز سلام با او حرف دیگری نمی زند و مستقیم می آید اتاق من و لپتابی با روکش سرمه ای روی تختم می گذارد و می گوید: -کلی فیلم توش ریختم فقط واسه اینکه حوصله آقا پسرمون سر نره و خوب می داند

وقتی که پروین چشمانش به غذاهای دست نخورده من می افتد احساس می کنم در دلش می گوید به جهنم که نمی خوری..با این حال کنارم می آید ..با مهربانی دستهایم را نوازش می کند و میگوید: -می دونم که خیلی ناراحتی ...حقم داری...ولی با این کارا چیزی درست نمی شه آنقدر عصبی و کلافه هستم که می دانم با حرف های او هم هم حال من خوب نمی شود ...نگاه خشمگینم را به پروین می اندازم و می گویم: -احتیاجی به شما یا هیچ کس دیگه ای ندارم..اگه لازم شد با همین پای چلاقم میام غذا می خورم..اگه نتونستم هم به درک نمی خورم...ولی خودم هر کاری رو انجام می دم..اصلا کی به شماها گفته که از من مراقبت کنید می دان

پروین به من اعتماد ندارد و من هم انتظاری از او ندارم. می خواستم همین امروز کاری را که می تصمیم گرفته بودم، انجام دهم که او صبح زود از خواب بیدار شد و برنامه مرا بهم ریخت. نمی دانم پیش خودش چه فکری می کند و چه بسا همه تصورات او جز افکار پوچ خودش نباشند و محمد هیچ نیتی در دل نداشته باشد اصلا من به درک. چرا باید همان روزها که کمی احساس آرامش واطمینان سراغم آمده بود همه چیز دوباره خراب می شد. چرا درست زمانی که دیگراحساس تنهایی نمی کردم حس های ششم و هفتم و هشتم و .. پروین گل کرد و شکوفا شد و آرزوهای مرا بر باد برد.درستب ود که تصمیمم را گرفته بودم اما سخت بود. چه بسا